Vuslatı Özledim Babam

VUSLATI ÖZLEDİM BABAM

Anne şiiri çoktur… Baba şiiri ise bildiğim kadarıyla çok azdır… Benim de bir baba şiirim var…

İkisi de rahmetli olan babam Ali Yağız ile kayınpederim Necmettin Savcıoğlu için yazmıştım…

 “Vuslatı Özledim Babam” adını taşıyan şiirimi Babalar Günü dolayısıyla bütün babalara armağan ediyorum:

hasret girdikçe aramıza
hep tuz bastık yaramıza
kaldık rüyalarımıza
vuslatı özledim babam

ayrılıklar yordu beni
kanadımdan kırdı beni
yüreğimden yardı beni
vuslatı özledim babam

vatan dedin, millet dedin
haramiye illet dedin
hayırlısı evlat dedin
vuslatı özledim babam

bir bakabilsen yüzüme
bak, kan oturdu gözüme

vurdukça her dem dizime
vuslatı özledim babam

can katabilsem canına
varmak isterim yanına
durdum HAK’kın divanına
vuslatı özledim babam

arkadaşım, pirim sensin
öğretmenim, mirim sensin
topraktaki dirim sensin
vuslatı özledim babam

elbet bir gün öleceğim
sana mihman olacağım
amma önce diyeceğim
vuslatı özledim babam

bıraktın beni burada
sen çok yalnızsın orada
bak, bakakaldım arada
vuslatı özledim babam

sen yaktın ışıklarımı
sardın sarmaşıklarımı
çözdün karmaşıklarımı
vuslatı özledim babam

senin canın, benim canım
uyan, ne olur, kurbanım
toprak olmadan yorganım
vuslatı özledim babam

kaç vakit bekleyeceğim
kaç mevsim gözleyeceğim
başka yok söyleyeceğim
vuslatı özledim babam